Osmaniye Cebelibereket Gazetesi

Mektup: Veli’nin Türküsü 2

Bu bendeki dert,  öyle büyük ki Toprakkale
Ne olur kulak verip,  birazcık dinlermisin beni
Sarmış bedenimi dertler, takatim yok gülmeye
Benimle yokluk üzerine ağıt yakarmısın Toprakkale
Senin kandırılmışlığın yazılı tüm mektuplarımda
Çocukluğumun en güzel günleri kaldı anılarımda
Her cadde, her sokak dolup taşar hatıralarımla
Yazdığım ağıtı,  benimle söyler misin Toprakale

Bütün dertlerini usanmadan deftere yazdım.
Yerimde hiç durmadım, nice diyarlar gezdim
Söylemem Sırlarını kimseye, o da bende kalsın
Benimle bir ekmeği paylaşır yer misin Toprakkale.
Senin için Dost oldum,kömür karası gecelere
Uyanın artık,  yer vermeyin yalan-yanlış hecelere
Benim bir türlü aklım ermedi,  bu zor bilmecelere
Bu bilmeceyi  acep bana çözer misin Toprakkale

Ne kadar gülsen de bir kere tattırmışlar dert acısını
Unutmak kolay değil, çocukluk günlerimin hatırasını
Gel bir kenara bırakalım, unutalım artık acısını, tatlısını
Yapılan zulümleri, bir kalemde silebilirmisin Toprakkale
Ben anlattım dertlerimi, sende anlat içinde ne varsa
Dert edinme, yinede  sevgiyi bırak kalbinde yanarsa
Çağırsam bu derdi paylaşırmısın, kaçarmısın yoksa
Dert yüklü halimize bakıp,bakıp güler misin Toprakkale.
Ben bilirim  senin dertlerini, sorma bana nerede
Benim yerim senin yanın,  onların ki, yükseklerde
Nasıl gidebilirim ben, onlar ulaşılmaz uzak tepelerde
Gün gelince, benim de elimden tutar mısın Toprakkale